Zwarte Haan, op de grens van wat St.Jacobiparochie is.
Buiten waait weer een stevige Noord-wester storm, dus meer even een frisse neus
halen. Meestal gaan we dan even naar de Boonweg, maar vandaag ben ik even naar
Zwarte Haan gegaan. Zwarte Haan ligt op de grens van het gebied dat bij
St.Jacobiparochie hoort. Een prachtig stukje natuur, vooral met dit weer. De
dijk met de oude huisje, de prachtige vergezichten op de landerijen en
natuurlijk de natuur op het wad. Zoiets is gewoon niet te beschrijven, je moet
het gewoon zien. Dan te begrijpen dat de slikwerkers hier vroeger elke dag bezig
waren met het vlechten van dammen. Mijn Opa, die dit werk vroeger ook heeft
gedaan, had altijd een konijnen of hazen vel in zijn klompen. Dit was, zo
vertelde hij, omdat hij veel tijd met zijn lieslaarzen in de modder op het wad
had gestaan. En daar kreeg je dus blijkbaar hele koude voeten van. Dankzij deze
mannen, die veelal uit de werkverschaffing kwamen, is het buitendijkse gebied
geworden zoals het nu is. Een uniek stukje natuur en daar mag je best een
standbeeld voor krijgen dacht ik zo.